"De lente is de mooiste tijd van het jaar"

Ruud Mingels uit Cadier en Keer

Via een kennis komt Ruud Mingels eind jaren ‘80 op de Amerikaanse Begraafplaats in Margraten terecht. Hij is er op dat moment nog nooit geweest, al fietst hij er vanuit zijn geboortedorp Cadier en Keer regelmatig langs. Inmiddels werkt hij er al dertig jaar.

"Mensen die hier werken, weten waar ze zijn"

“De lat ligt hoog”, vertelt Ruud, terwijl hij uitkijkt over de begraafplaats. Het gras is geschoren, de kantjes strak afgestoken. Het liefst zien de Amerikanen nog geen blaadje liggen. Dat is onhaalbaar, maar Ruud en zijn mensen doen er alles aan om te zorgen dat de begraafplaats er picobello uitziet. Negentien medewerkers, van wie de helft al zeker 25 jaar in dienst is, dragen zorg voor administratie en onderhoud. Er zijn acht vrijwillige gidsen. Als voorman heeft Ruud de leiding over de onderhoudswerkzaamheden.

“Je werkt met de seizoenen mee”, legt hij uit. “Dat lijkt misschien eentonig, maar elke dag is anders.” Op Memorial Day, de laatste maandag in mei, worden de overleden Amerikaanse militairen speciaal herdacht. Ruud: “Dat is de mooiste tijd van het jaar. De rozen en rododendrons staan in bloei, net als de sierappeltjes, de begraafplaats is tiptop in orde. Op zo’n dag heb je, door de complimenten van alle bezoekers, een hoop eer van je werk.”

Na speciale dagen, zoals Memorial Day of Thanksgiving, staan de grafvelden vol met bloemen. Zes hectare met wit marmeren kruisen en davidsterren, strak in het gelid. Een indrukwekkend gezicht. De speciale evenementen zorgen voor veel voldoening, maar ook voor extra druk. Ruud: “De tijd tussendoor wordt korter. Voor het onderhoud is dat soms wel moeilijk.”

Tijdens evenementen is hij er altijd bij: de medewerkers leiden zelf alles in goede banen. Ze regelen het parkeren, zetten stoelen klaar. Altijd met respect voor de omgeving, net als tijdens hun dagelijkse werkzaamheden. “Mensen die hier werken, weten waar ze zijn”, benadrukt Ruud.

Het respect is bijna tastbaar. In de eerste plaats voor de mannen die 75 jaar geleden hun leven gaven voor onze vrijheid. Maar ook voor hun nabestaanden. Vorig jaar waren er nog 550 op bezoek bij hun dierbare. Ze worden door één van de gidsen naar het graf gebracht en krijgen zand van de stranden van Normandië, waarmee ze de letters van het graf kunnen opvullen. Zo is de naam van de overledene op foto’s beter zichtbaar.

De begraafplaats biedt een laatste rustplaats aan 8.301 Amerikaanse soldaten. Nog eens 1.722 namen staan vermeld op de Muren der Vermisten. Alle graven en namen zijn geadopteerd. “De aandacht van de lokale omgeving hier is uniek”, vertelt Ruud. “Wij zijn de op één na drukst bezochte begraafplaats van Europa.” Elk jaar komen er 200 tot 250 duizend bezoekers. Heeft hij zelf ook een graf geadopteerd? Hij lacht: “Ik heb ze allemaal.”

Nog een paar cijfers: de begraafplaats beslaat 26 hectare grond, waarvan 22 hectare grasveld. Het terrein telt zes kilometer hagen en 178 fruitbomen van oude fruitrassen. In totaal staan er 1800 bomen, die elk om de vijf jaar worden gesnoeid. Het gras wordt twee, soms drie keer per week gemaaid. Rond de kruisen en davidsterren kan dat niet machinaal: daar zijn elke week vijf mensen een hele dag met handmaaiers in de weer. Elke week gaat de bladblazer over het gazon.

Een paar jaar geleden werd de grond rond de graven opnieuw geëgaliseerd en ingezaaid, soms worden bomen vervangen. Voor dat soort projecten moet het hoofdkantoor in Parijs toestemming geven. Twee keer per jaar is er inspectie vanuit ‘Parijs’. “We proberen kritiek voor te zijn”, lacht Ruud, “elke dag streven we naar perfectie.”